Met een lach en een traan mocht ik op zondag 24 september j. l. mijn afscheid vieren als pastoor van de H. Paulus Vaals.
Na 42 jaar is er sprake van een traan, omdat er van beide kanten iets gegroeid is van verbondenheid en dan is “Partir c’est mourir un peu” . Van de andere kant hebt u mij overladen met honderden kaarten met de beste wensen voor de toekomst, vaak met inhoud voor het goede doel ( Het Hospice in Mechelen).